|
Het neo-impressionisme is, in tegenstelling tot wat aangenomen wordt, geen gepasseerd station; het staat alleen wat minder in de publieke aandacht. De beoefenaren werken in de schaduw van de tijdgeest, die bloed en onzalig rumoer eist voor de verstrooiing van haar onderdanen. Maar ten koste van wat? Om met de dichter te spreken: "Wie weet nog de geur van de laatste sneeuw als de zon in het teken kreeft staat wie nog hoe klonken als de naakte takken kraken en wenen?"
In de periode 1 tot 31 juli treedt De Fabriek buiten zijn grenzen. Inderdaad, hoe zou men dat kunnen weten als het niet vast is gelegd in de enige taal die deze verschijnselen kan beschrijven, de taal van de kunst, zoals gesproken door de neo-impressionisten? En wat niet gered wordt, gaat verloren. Maar de wetenschap van het onherhaalbare heeft in de kunst een unieke methode:"...ongeboren herinneringen opvissen uit de zee van verloren ogenblikken. En in de retorten van de kunst het ondeelbare moment isoleren tot op de knipoog van een goed Verstaander nauwkeurig."
De werkruimte wordt dan uitgebreid tot een cirkel met een straal van dertig km.vanuit het centrum in de Baarsstraat. Dit ten behoeve van oude, nieuwe en aspirant neo-impressionisten. De Fabriek zal dan zijn een gepassioneerd station vanwaar dagelijks gedurende de werkperiode kunstenaars erop uit zullen trekken om op een bestemde plaats uitvoering te geven aan het programma van de impressionisten: Het betrappen van de kwaliteit van het moment.
| |
|
Pepijn Verhoeven, Patrick van Schijndel, Jeroen Opstelten, Karin Dieleman, Sasja van de Zanden, Jarra Schirris, René Bogaerts, Luk Sponselee, Ines den Rooijen, Mariël van de Eerenbeemt, Xander Trip, Patrick Mangnus, Carina Diepens, A. van Campenhout, AE Kliest, Rogier Walrecht, Lidwien Kraakman, Gijs Gieskens, Patrick Verhoeven, RR.
|
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
